Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Sedat KAYA
Sedat KAYA

“ŞEYTAN CANIMI ALSIN” DEDİ TANRI…

“ŞEYTAN CANIMI ALSIN” DEDİ TANRI…
​
Mahkeme kurulmuştu.
Duruşma salonu, ne bir şehirdeydi ne bir ülkede.
Tarih, takvimlerden silinmişti. Duvarlarda hiçbir arma, hiçbir bayrak yoktu. Sadece “Adalet” yazılı eski bir levha asılıydı, harfleri yarıya kadar dökülmüştü.
Sanık sandalyesinde İnsan oturuyordu.
Omuzları düşüktü, ama gözlerinde hala bir kıvılcım, bir isyan tortusu vardı.
​Savcı, kürsüye çıkarken cübbesini hışımla silkeledi ve yüksek sesle suçlamayı okudu.
— Sanık; yeryüzünü kirletmek, kardeşini öldürmek, sessizleri susturmak, fakirleri sömürmek, hayvanlara işkence etmek ve Tanrı’yı unutturmakla suçlanmaktadır!
​
Hakim, gri cübbesinin derinliklerinden başını kaldırdı, gözlüklerinin altından sanığa baktı.
— Suçlamayı anladınız mı?
​İnsan, başını hafifçe kaldırdı ve sesindeki tüm o kırılgan kibre rağmen sakinçe cevap verdi.
— Evet… Ama Tanrı’yı ben mi unuttum, yoksa O mu beni?
​Salonda aniden ağır bir uğultu yayıldı. Bazı seyirciler ellerini açıp dua etti, bazıları ise bu cürete acı acı güldü. Savcı, kalın dosyaları masaya çarparken öfkeyle bağırdı.
— Hükümden önce tanıkları dinleyelim! Hakikat oradadır!
​Önce doğanın kurbanları, dilsiz kullar çağrıldı.
Bir martı, kanadındaki petrolü ve kırık kemiğini gösterdi.
Bir balina, midesine doluşan renkli plastik yığınlarıyla boğulur gibi sessizce salındı.
Bir sokak köpeği, bir avuç zehirli etin ardından son kez uludu.
​Sonra sıra mazlumlara geldi.
Karanlık bir atölyede merdiven altında yanarak can veren çocuk, boşluğa bakarak sordu: “Benim suçum neydi?”
Genç bir kadın, trajik bir istatistiğe indirgenmiş ruhuyla fısıldadı: “Yalnızca sevilmek istedim; mezar taşımda rakam oldum.”
Toplumun kementinden kaçan LGBT+ bir genç, titreyen sesiyle direndi: “Ben kimseye zarar vermedim, sadece bu dünyada var olmak istedim.”
Bir köylü, elleri nasırlı ve kömür karası bir zeytin dalını uzattı: “Yüzyıllık zeytinimi kestiler, toprağımı betona boğdular, bana ne bıraktılar?”
Bir asgari ücretli, hayatın kancasına takılmış bedeniyle haykırdı: “Beni her gün biraz daha aç bırakmaya kimin hakkı var?”
Ve bir emekli, bastonunu mermer zemine öfkeyle vurdu: “Ömrümün baharını çaldılar, sonbaharımda bana kara kışı yaşatanlara lanet olsun!”
​Salondaki nefesler kesildi, sessizlik kurşun gibi ağırlaştı. Savcı başını önüne eğdi, hakim tokmağını parmakları arasında amaçsızca çevirdi.
Ve o an, kapının aralığındaki mübaşir, boğazındaki düğümü yutarak titrek sesiyle seslendi:
— Tanrı… Tanık olarak çağrılıyor!
​
Büyük kapılar gıcırdayarak açıldı. Ama içeri kimse girmedi. Sadece dışarıdaki dipsiz boşluktan gelen hafif, üşütücü bir rüzgar, pencerenin perdesini havalandırdı.
Hakim, tahtaya vurarak sertçe sordu:
— Tanık burada mı, değil mi? Düzen bozuluyor!
​O anda, tavandaki antik lambalardan biri ani bir sesle patladı. Kısa, kör edici bir ışık parlaması… Ve salondakilerin zihninde, aynı anda yankılanan o kadim ses duyuldu:
— Buradayım.
​Ne kadındı o ses, ne erkek. Ne yaşlı ne genç. Bütün zamanların ve bütün coğrafyaların seslerinin üst üste bindiği, her yöne aynı anda yayılan bir dalgaydı.
​Savcı, dizlerinin bağı çözülerek kürsüye tutundu ve haykırdı.
— Bu dünyanın haline bak! Savaşlar, açlık, soykırımlar, masumların gözyaşları! Bütün bunlara neden engel olmadın?
​Tanrı’nın sesi, salonun en ücra köşesindeki toz tanelerini bile titreterek yanıtladı:
— Engel olmamı sahiden istediniz mi? Yoksa yalnızca, kendi suçlarınızı yıkacak kozmik bir günah keçisi mi aradınız?
​Hakim titreyen eliyle havaya kalktı.
— Duruşma düzenini bozmayın! Tanık, sorulara kısa ve net yanıt verin!
Tanrı’nın cevabı ise bir çekiç gibi düştü mermere:
— Adaletin kısası olmaz.
​Sanık sandalyesinde oturan İnsan, oturduğu yerden yavaşça ayağa kalktı. Gözlerindeki o son kıvılcımla Tanrı’ya baktı ve sordu.
— Madem öyle… Bizi neden yarattın?
Cevap, evrenin en sakin ve en sarsıcı gerçeği gibi döküldü.
— Görün diye.
İnsan’ın nefesi kesildi:
— Neyi?
— Kendinizi.
​Bu iki kelimeden sonra salonda yaprak dahi kıpırdamadı. Savcı kalemi bıraktı, hakim gözlüklerini çıkarıp avucuna aldı. En arkada oturan küçük bir çocuk usulca ağladı; o hıçkırık, katip tarafından tutanağa doğrudan “delil” olarak geçirildi.
​Duruşmanın sonuna gelinmişti.
Hakim, kararını açıklamadan önce tokmağa uzandı, ama eli tutulmuş gibi askıda kaldı. Tam o sırada, görünmeyen tanığın sesi bir kez daha boşlukta yankılandı:
— Hakim… Kimin adına hüküm vereceksin?
— Adalet adına.
— Söyle bakalım… Adaleti bu dünyada kim tanık gösterdi?
​Tokmak masaya düştü, ama hiçbir ses çıkmadı. Çünkü tahta bile, o sorunun altındaki utançtan korkmuştu.
​
Sonra, varlığın ve yokluğun sınırındaki o rüzgar yeniden esti. Tanrı, salonu terk ederken son sözünü bıraktı:
— Bu dava düşmüştür. Çünkü suçlu yok. Herkes kendi adaletinin sarayında kusursuz olduğunu sanıyor. Herkes hem tanık, hem sanık, hem de yargıç. Oysa hepiniz, sadece birbirinizin cezasını yazıyorsunuz.
​Salon yavaşça karanlığa gömüldü. Işığın süzüldüğü huzmelerde sadece toz zerreleri dans ediyordu.
Bir süre sonra katip, daktilosunun tuşlarına son kez bastı ve tutanağın en altına o son satırı ekledi:
​“Duruşma, Tanrı’nın susmasıyla değil, insanın artık hakikati duyamayacak kadar sağırlaşmasıyla sona erdi.”
​Herkes başı önde, sessizlik içinde çıkış kapısına yöneldiğinde, boş kalan kürsünün ardından yorgun, bıkkın ve dünyadan el etek çekmiş o ilahi ses duyuldu:
​— Şeytan canımı alsın… Alsın vallahi, bir şey anlıyorsam bu dünyalıların yaptıklarından!

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER